من نگویم که مرا زین قفس آزاد کنید

قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

امروز سه‌شنبه است.

دستهام يخ زده و دست راستم بي‌حسه.

بي‌نيم كيپه و صدام تودماغي شده.

چشمهام تار مي‌بينه و حتي عينك هم فايده‌اي نداره.

امروز از اون روزاست كه دوست دارم وقتي ميرم خونه تخت بگيرم بخوابم، اما كار دارم و غذا هم نمي‌دونم چي درست كنم، شايد هيچي درست نكردم چون حوصلشو ندارم. شايد هم غذاي ساده‌اي كه توي وبلاگ آشپز مدرن دستورشو كپي كردم درست كنم. تقريباً مثل پوره سيب‌زميني هست.

فردا چهارشنبه است. روز خوبيه، چون دو روز بعدش تعطيليه. داشتم فكر مي‌كردم اگر همش چهارشنبه بود چي مي‌شد. يعني اينجوري بود كه هي چهارشنبه بود فرداش پنج‌شنبه، جمعه. دوباره چهارشنبه بود دوباره پنج‌شنبه جمعه. خيلي خوب بود نه. يه روز مي‌رفتي سركار، دو روز تعطيل بودي. يه طرح ديگه هم دارم، مي‌شه به هيئت دولت داد اين يكي شايد معقول‌تر باشه و تصويب بشه. اينطوري بود كه شنبه و يكشنبه مي‌رفتي سركار دوشنبه تعطيل بود. بعد سه‌شنبه و چهارشنبه مي‌رفتي سركار دوباره پنج‌شنبه و جمعه تعطيل بود. نظرتون چيه؟ حالا من نظرمو مي‌فرستم هيئت دولت خدا رو چي ديدي؟

دستهام گرم شده ولي حالا نوك انگشتاي پام يخ زده، فكر كنم حالم خوب نيست.

 حالا حالت تهوع و سرگیجه هم اضافه شد.

هرچی به مغزم فشار می یارم. هیچی به ذهنم نمی رسه. یکی نیست بگه آخه تو که نمی تونی مطلب بنویسی برای چی وبلاگ باز کردی.

 تروخدا نزن تو سرم. بچه که زدن نداره. به خدا دفعه آخرمه. دیگه اگه من وبلاگ درست کردم. حالا شاید این یکی به جایی رسید. خدا رو چه دیدی.

ما رفتیم. با یه دنیا بی مزگی.

ما که رفتیم تو (وبلاگ خودمو می گم) بمانو دگران. وای به حال دگران.

من نمي‌دونم چرا دوستاني كه به وبلاگ من ميان و زحمت مي‌كشند و نظر مي‌دن، نظرشون راجب وبلاگ من اينه كه مطالبم جالبه!!!!!!!!!!!!

راستش كه من كه خودم نويسنده اين وبلاگ هستم، اينطور فكر مي‌كنم كه تا حالا كه مطالب جالبي توي وبلاگ ننوشتم، حالا چرا نظر دوستان اينه الله اعلم.

يه بعد از ظهر خيلي خوب:

يه روز بسيار سرد زمستان بعد از اينكه كلي هم توي مسير اداره تا خونه يخ زدي و سردت شده خودت‌رو مي‌رسوني به خونه.

وقتي مي‌ياي خونه يادت مي‌افته كه تمام كارهاي نظافت و مرتب كردن خونه‌رو روز قبل انجام دادي و امشب جز اينكه غذاي شب رو آماده كني هيچ كاري براي انجام دادن نداري. مي‌ري توي‌ آشپزخونه و خيلي با سرعت خورشتي رو كه از صبح در نظر گرفته بودي رو آماده مي‌كني و بعدش شعله گاز رو كم مي‌كني و خيالت بابت غذا راحت مي‌شه. ديگه هيچ كار هيچ كاري نداري كه انجام بدي.

مي‌ري سر يخچال يه كاسه انار كه زحمت دون كردنش‌رو چند روز پيش آقاي همسر كشيده آماده مي‌كني و مي‌دويي به اطاق خواب. درب اطاق خوابو مي‌بندي و بخاري رو زياد مي‌كني تا اطاق گرم گرم بشه. بعدش هم كتاب مورد علاقت رو هم بر مي‌داري و مي‌ري زير پتو بعد از اينكه انارهارو خوردي شروع مي‌كني به خوندن كتاب و هي لذت مي‌بري و هي لذت مي‌بري. از چي،

از تميز بودن خونه؛

از گرماي اطاق؛

از اينكه توي اين سرماي زمستون تو زير پتو هستي و گرم گرمي؛

از اينكه هيچ كاري نداري انجام بدي و هيچ‌چيزي فكرت رو مشغول نكرده جز اينكه منتظر اومدن آقاي همسر هستي؛

و از اينكه چقدر كتابي كه مي‌خوني قشنگه.

بعد از اينكه نيم‌ساعتي كتاب رو خوندي از گرماي اطاق خوابت مي‌بره و چه خواب لذت‌بخش‌تري.

واي خداي من كه چقدر اينجور بعد از ظهرها بعد از يه كار بيخود و كسل كننده توي اداره مي‌چسبه و چقدر لذت بخشه و من اينو با هيچ تفريح و گردشي عوض نمي‌كنم. خداييش لذت بخش‌نيست.

با وجود اين نمي‌دونم چرا نمي‌تونم با هيچكدوم از وبلاگ‌نويسهاي محترم كه براي خيليهاشون هم پيغام گذاشتم و خيليهاشون رو هم تقريباً مي‌شناسم (اگرچه اونها من‌رو نمي‌شناسند) ارتباط برقرار كنم و با وجود اينكه گفتم براي خيليهاشون پيغام گذاشتم احساس مي‌كنم پيغامهام خيلي مصنوعي و بدون روح هست.

نمي‌ دونم، واقعاً نمي‌دونم چرا نمي‌تونم با آدمهاي دوروبرم ارتباط برقرار كنم و چون در محيط اطرافم با درهاي بسته مواجه شدم به وبلاگها پناه آوردم كه متأسفانه اينجا هم هيچگونه ارتباطي نتونستم با بقيه برقرار كنم.

نمي‌دونم، شايد صحبت نتوانستن نيست و نخواستن درست‌تر باشه.

چرا نمي‌خوام با ديگران ارتباط برقرار كنم، چرا؟؟؟؟؟؟

نمي‌دونم، شايد جواب اين چرا طوماري بشه، طوماري كه خوندنش در حوصله ديگران نباشه. اشكال نداره، از اين قضيه هم گذشتيم به هزاران دليل (منظورم ارتباط برقرار كردن با ديگرانه) و اين وبلاگ رو فقط براي تنهاييهاي خودم نگه مي‌دارم و نه هيچ چيز ديگر.

البته اگر بتونم حرفهاي تنهاييهامو بنويسم، چون اصولاً خيلي سخت مي‌تونم حرف دلم رو به زبونم بيارم چه برسه به اينكه بنويسم.

و اگر حرفهاي تنهاييهام توي دلم موند ...........................

واي كه چقدر از گوش دادن به ترانه‌هاي داريوش، سياوش قميشي و خيلي ديگه كه من فعلاً‌ اين دو نفرو يادمه لذت مي‌بري و انگار كه كلمه به كلمه اين ترانه‌ها دارن با تو حرف مي‌زنند و حرف دلت رو مي‌گن. حرفهايي كه هرچقدر هم فكر مي‌كني نمي‌دوني چيجوري بايد بنويسيشون يا به زبون بياري.

حرفهايي كه گاهي مي‌شن بغض و راه گلوتو مي‌بندند و براي گفتنشون فقط اشك هست كه از چشمات سرازير مي‌شه و فقط شنيدن صداي هق هق گريه‌ات هست كه آرومت مي‌كنه و اگر اون لحظه ضبط صوت رو روشن كني و اين ترانه سياوش رو گوش كني ديگه تا صبح آروم نمي‌شي.

گريه كن گريه قشنگه، گريه سهمه دل تنگه

گريه كن گريه غروبه، مرهم اين راه دوره

سربده آواز هق هق، خالي كن دلي كه تنگه

گريه كن گريه قشنگه، گريه قشنگه، گريه سهمه دل تنگه، گريه كن گريه قشنگه

بزار پروانه احساس، دلتو بغل بگيره

بغض كهنه رو رها كن، تا دلت نفس بگيره

نكنه تنها بموني، دل به غصه‌ها بدوني، تو بشي مثل ستاره، تو دل شبا بسوزي، گريه كن گريه قشنگه، گريه سهمه دل تنگه

كاش مي‌شد الان اين ترانه‌رو گوش كنم و فقط گريه كنم، فقط گريه.

نه، درد من درد دل خودم نيست كه درواقع دردي توي دلم ندارم. درد من شايد بي‌درديه و خدا رو شكر مي‌كنم كه هيچگونه مشكلي از هيچ نوعش ندارم. اما اين بي‌دردي شايد باعث شده كه بشينم و درداي ديگران رو نظاره كنم و چون هيچ كاري از دستم بر نمي‌ياد براي اون ديگران انجام بدم، بدتر و بدتر از دردي كه براي خود آدم مي‌تونه اتفاق بيفته درد بكشم و صداي نالمو توي دلم خفه كنم.

نمي‌دونم بعضي از آدمهاي دوروبرتون رو چيجوري مي‌بينيد. بعضي از آدمهايي كه به خيال خودشون آدمند ولي از نظر من يه اسكلت بدون شعور و احساس درون خار و خاشاكي از نفرتند. آدمهايي كه نه خودشون خوبند و نه مي‌تونند خوبي ديگران رو ببيند و بپذيرند.

روزي به زودي زود،

ميروم،

ميروم تا انتهاي شب تا انتهاي رود،

رودي كه ميگذرد از چشمه دلم،

با غصه  و سكوت،

رنجيده خاطر از،

هرچه بود و نبود،

هرچه ديد و نديد،

هرچه گفت و شنيد،

روزي به زودي زود،

ميروم،

ميروم تا انتهاي دشت،

تا انتهاي غم،

تا انتهاي سكوت،

زجر بزرگ قرن،

عشق و وفا دروغ،

رنگ محبت كم،

صلح و صفا نبود،

هرچه ديدم من،

ظلم و ستم،

مكر و نيرنگ،

قلب مثل سنگ،

روزي به زودي زود،

ميروم،

ميروم تا انتهاي تنهائيم،

غمگيني و رسوائيم،

سوز دل و شيدائيم.................. .